Artık Değer Modelde Değil, Modelin Etrafındaki Şeylerde

Son aylarda dev tooling tarafında olup biteni izlerken aklımdan çıkmayan bir gözlem var: yeni çıkan bir model artık tek başına haber değil. İlginç olan, o modelin etrafında kurulan şey.

Birkaç ay önce yeni bir frontier model çıktığında reflexim "benchmark'larda ne aldı, kaç dolara, hangi API'de var?" idi. Bugün aynı reflex bende çalışmıyor. Çünkü model çıkışlarının arasındaki fark, ekosistemde olup bitenin yanında küçük kalıyor.

Sinyal nereden geliyor?

Mayıs ayının ilk yarısına bak. Anthropic Code w/ Claude'da yeni model duyurmadı, "bugün ürünlerin daha iyi çalışması üzerine" dedi. Onun yerine Code Review, Routines, Auto-fix gibi şeyler konuştular — yani model'in oturduğu pipeline. PwC ile yapılan ortaklığın açıklamasında bile asıl satılan şey modelin gücü değil, modelin sigorta underwriting'ine, M&A diligence'ına, ay sonu kapanışına nasıl yerleştirildiği.

GitHub'da mattpocock/skills repo'su trending'e oturdu. Repo "yeni bir agent framework" değil — sadece bir engineer'ın kendi .claude/skills/ klasörü. TDD, triage, diagnose gibi tek tek SKILL.md dosyaları. Buna ilgi duyulması da aslında aynı sinyal: insanlar "model güçlendi mi" değil, "modeli nasıl kanalize ediyorum" sorusunu soruyor.

Bu neyi değiştiriyor?

Bir frontend developer olarak en somut yansımasını şuralarda görüyorum:

Yeni proje kurarken model seçimi artık ilk üç karardan biri değil. Bunun yerine: bu projenin SKILL.md katmanı nasıl olacak? Hangi routine'lar gece otomatik çalışsın? Code review'ı agent mı yapsın, ben mi yapacağım?

Aracın markası giderek anlamsızlaşıyor. Bir SKILL.md dosyası Claude Code'da da, Cursor'da da, OpenCode'da da çalışıyor. Model değişse "tek context layer'ım var, taşınır" hissi veriyor. Bu, geçen yılın "hangi IDE?" sorusunu çoktan geride bıraktı.

Sektör de bunu fiyatlıyor. Windsurf 2.0'a baktığında editör + sidekick modelinden uzaklaşıp Spaces ve Kanban command center'a doğru gidiyor. Cursor'ın paralel agent mimarisi var. Hepsinin ortak hikâyesi, model'in odadaki en akıllı şey olmasıyla yetinmemek; modeli işin akışına çok yakından kıvırabilmek.

Bunun bana söylediği şey

Modeller hâlâ önemli, ve sıçramalar yaşandığında yine konuşulacak. Ama günlük iş açısından yeni bir model "biraz daha iyi sonuç" demek; tooling değişikliği ise "akşam kapatırken bir routine bırakıyorum, sabaha PR hazır oluyor" gibi tamamen başka bir yaşantı demek.

Bu nedenle son zamanlarda kafamı en çok meşgul eden şey "Opus mı Sonnet mı" değil. "Bu işin etrafına ne kurabilirim ki tekrar tekrar yapmayım?" — bu soru. Model'ler kendi kendine ilerliyor zaten. Asıl iş, modelin nereye yerleştiğini iyi tasarlamak.

Bir yıl içinde bu argüman tutar mı, emin değilim. Model atlaması bir noktada yine her şeyi süpürür belki. Ama bugün geldiğim noktada, "değer artık model'de değil, model'in etrafında" sloganı bana hâlâ doğru hissettiriyor.